Een deel van mijn eerste toch liep over het 23 kilometer lange fietspad vanaf Lemmer langs het IJsselmeer, een strak geasfalteerd fietspad langs kabbelend water, waar netten van de IJsselmeervissers langs de kust staan, en de windmolens op een rij omgeven door kuddes schapen; het pad eindigt bij het strand van Urk en gaat over in de beklinkerde, sterk hellende straten van het oude vissersdorp onder de markante vuurtoren. Het voormalige eiland waar bedrijvigheid, visserij en religie de boventoon voeren, blijft een prachtige enclave van tradities te midden van het omringende vlakke polderlandschap en zoete IJsselmeer. Altijd leuk om te komen, maar ook weer mooi om verder te gaan....
Vorige week was een radioverslaggever op Urk om uit te vinden wat er nu toch allemaal mis is daar, hij kwam niet veel verder dan wat hij al aan aannames aan z'n bureau had bedacht.........ik zeg, laat Urk Urk zijn! Hoe meer een heel land zich op een willekeurig dorp stort omdat er iets mis mee zou zijn, hoe meer het dorp zich keert tegen die boze wereld. En zeker een eiland heeft zijn eigen sores, maar ook eigen mores. Urk is Urk, de strijd tegen het water is er niet meer, maar de strijd met en tegen de tijd, veranderende opvattingen en andersdenkenden, die duurt vast nog wel even voort.
En ik? Ik rij er vandaag of morgen gewoon weer naar toe, al was het alleen al om weer wat maaltjes overheerlijke vis te halen! Eet smakelijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten